Ons Verhaal

Mijn naam is Francis Kenter. Ik ben op 20 Januari 1957 in Amsterdam geboren. Toen ik klein was gingen we nog naar de kerk en speelde ik priestertje. Ik las voor uit mijn bijbel aan mijn zusje en broertje. Daarna wilde ik arts worden en vervolgens actrice.
Ik heb in Engeland een toneelopleiding gevolgd maar het ontbrak mij aan de scherpe ellebogen die ik nodig had om in dat wereldje een plek voor mezelf te veroveren.
Als ik terugkijk zie ik dat ik de priester die wilde preken, de genezer en het meisje dat voor een publiek wilde staan, zich nu verenigd hebben in een vrouw, een moeder, die zich geroepen voelt om haar ervaring met voeding, genezing en gezondheid te delen met de rest van de wereld.

Ons verhaal begint eigenlijk in 1990, met de geboorte van mijn oudste zoon, Ben. Ik was op jonge leeftijd al geïnteresseerd in voeding en gezondheid. Op mijn 22ste kocht ik mijn eerste sapcentrifuge en op mijn 26e probeerde ik voor het eerst te sapvasten. Maar het was pas toen mijn oudste zoon vaste voeding begon te eten dat ik echt ging na denken over wat er in dat mondje ging.
Toen hij op zijn 2e vreemd, hyperactief gedrag ging vertonen na het eten van een stuk marsepein en ik hetzelfde zag gebeuren toen hij op zijn 4e op een receptie zichzelf aan cola geholpen had, begreep ik dat mijn kind niet goed reageerde op suiker en kleurstoffen en kocht ik mijn eerste boekje over E-nummers.
In diezelfde periode ontdekte ik ook dat doctoren niets over gezondheid weten maar alleen ziektes proberen te bestrijden door medicijnen en ingrepen voor te schrijven. Ben kreeg regelmatig keelontstekingen waar hij antibiotica voor kreeg. Ik protesteerde, omdat ik toen al wist dat antibiotica niet goed voor ons is. Het vernietigd niet alleen infecties maar ook alle goede bacteriën in onze darmen, die zo belangrijk zijn voor ons immuun systeem en onze gezondheid. De huisarts legde uit dat de ontsteking veroorzaakt kon worden door een vrij onschuldige bacterie of door een streptokok, die in de tijd dat een kweekje in het laboratorium onderzocht werd grote schade aan zijn nieren kon aanrichten. Dus accepteerde ik de antibiotica, keer op keer.
Ben is met de keizersnede geboren. Nu weet ik dat kinderen die ter wereld komen via een keizersnede tijdens hun eerste levensjaren een minder diverse darmflora en minder allergie-onderdrukkende immuuncellen hebben dan kinderen die normaal ter wereld komen. Wanneer ze geboren worden, krijgen ze onderweg bacteriën binnen uit de vagina en de darmen van hun moeder waardoor hun eigen immuunsysteem zich kan ontwikkelen. Als ik Ben meteen na zijn geboorte probiotica was gaan geven en zijn dieet veranderd had, zou hij de ontstekingen waarschijnlijk nooit gekregen hebben.
Doordat Ben’s goede darmflora ook nog eens vernietigd werd door de antibiotica kuren heeft hij uiteindelijk ADHD en dyslexie gekregen. Kinderen met een slechte darmflora hebben ook een verhoogde kans om Autisme of Auto-immuunziekten te ontwikkelen. Ik zal hier in een blog op terug komen.

Toen Tom 61/2 jaar na Ben in Engeland geboren werd begonnen net de verhalen over kinderen die Autistisch werden na hun eerste vaccinatie de kop op te steken maar ik kon nergens goede informatie vinden. We hadden toen nog geen computer en geen toegang tot het internet. Ik heb Tom zijn eerste vaccinatie maanden uitgesteld maar uiteindelijk heeft hij die onder grote druk van het consultatiebureau in Londen toch gekregen terwijl ik zijn handje vast hield en bad dat het alsjeblieft goed mocht gaan.
Geen enkele moeder zou moeten bidden als haar kind een door de overheid en medische wereld als goed aanbevolen vaccinatie krijgt en toch horen we steeds meer over onderdrukt bewijsmateriaal voor het tegenovergestelde.   De enkele moedige artsen die durven te zeggen dat vaccinaties wel degelijk schade aanrichten worden uit hun ambt ontzet. Het massaal vaccineren van een bevolking is veel geld waard en de farmaceutische Industrie is machtig.

Binnen een maand na zijn eerste vaccinatie kreeg Tom een dubbele longontsteking en natuurlijk antibiotica.
Toen Tom twee was constateerde de huisarts dat Tom Astma had en kreeg hij Astma medicijnen voorgeschreven. Twee van die pompjes, een rode en een blauwe, die een stof verstuiven die vol met steroïden zit die je leven lang in je lichaam blijven zitten. Toen ik weer protesteerde vroeg de huisarts me of ik dan wilde dat Tom bij zijn volgende aanval er niet meer uit zou komen? Nee dat wilde ik natuurlijk niet.
Weer werd ik door een arts bang gemaakt en accepteerde ik een behandeling voor mijn kind waarvan ik wist dat het niet goed voor hem was. Maar er leek geen alternatief te zijn. Weer vraag ik me nu af waarom die huisarts niet wist dat als ik Tom zijn dieet veranderd had hij die medicijnen helemaal niet nodig had gehad. Tom heeft de pompjes 3 jaar lang gebruikt, tot op het moment dat we rauw gingen eten. Toen was hij binnen 5 weken van zijn Astma af.

In 2000 verhuizen de jongens en ik terug naar Amsterdam en een jaar later lees ik voor het eerst iets over rauwe voeding op het internet. Ik lees over mensen en hun huisdieren die aan dezelfde ziektes lijden. Ziektes die dieren in het wild niet krijgen omdat ze hun natuurlijke, niet verhitte voeding eten. Mensen en honden met tumoren, mensen en katten met diabetes, gekookte voeding lijkt de gemeenschappelijke factor te zijn.
Voor mij was het alsof er een deur openging waar ik altijd naar op zoek was geweest en we besluiten om met zijn allen een jaar lang alleen maar rauwe veganistische voeding te eten. Eigenlijk besloot ik natuurlijk, de jongens zijn te jong om zo’n beslissing te nemen maar ze willen het wel proberen. Van de ene dag op de andere gaan we over van gekookt eten naar alleen nog maar rauw. Ben is dan bijna twaalf en Tom is vijf jaar oud.
De eerste boeken die ik lees over rauwe voeding zijn van Dr. Norman Walker. Hij is vooral bezig met het belang van sappen om het lichaam te genezen en ik investeer in een hele dure slowjuicer. Mijn dagen worden nu bepaald door het kopen van groente, in het begin vooral heel veel wortelen, die ik 3 trappen op sjouw en die ik vervolgens pers in de slowjuicer om daarna alle zakken met pulp (een klein beetje gaat naar de hond) weer 3 trappen af te sjouwen. Ik sta ‘s morgens een uur eerder op om sinaasappelsap en wortelsap voor het ontbijt te maken en wortelsap om mee naar school te nemen.
Ik rasp appels en prak bananen voor het ontbijt en maak salades die in lunchdozen mee naar school gaan. Als de jongens uit school komen maak ik wortel en bietensap en voor het avondeten, weer een salade, drinken we wortel en spinazie sap. We worden allemaal oranje van al het wortelsap dat we drinken. Met Pasen probeer ik chocolade eieren van carobe te maken. Rauwe cacao is in Nederland nog niet verkrijgbaar.

Ik was al niet dik maar wordt nu heel dun omdat mijn lichaam aan het ontgiften is. Ik krijg heel veel commentaar van vrienden en mensen in mijn omgeving. Of ik kanker heb of aan anorexia lijdt, zo slecht vinden ze me er uit zien maar ik voel me fantastisch. Ook op spiritueel gebied maak ik een enorme sprong. Dit is een belangrijke les voor me, ik besluit te luisteren naar mijn lichaam en niet naar wat andere mensen zeggen. Ik neem de verantwoordelijkheid voor mijn eigen gezondheid en die van mijn kinderen.

Ik hou de jongens nauwlettend in de gaten en breng het grootste deel van mijn dag achter de computer door. Zoekend naar andere mensen die hun kinderen opvoeden met rauwe voeding. Hoe zien die kinderen er uit, wat eten ze.
In het begin zijn de jongens ook aan het ontgiften, vooral Tom. Dit uit zich in koorts. Van Dr. Walker leer ik dat een kind dat ziek is moet vasten om het lichaam de kans te geven om zichzelf in balans te brengen en voor de koorts veel citrussap moet drinken. En een klysma om de darmen schoon te maken. Dit werkt, zelfs hele hoge koorts weet ik zo naar beneden te krijgen.
Het GGD constateert dat de jongens allebei een jaar lang stil staan in hun groei. Ik leg uit dat dit komt omdat hun lichamen moeten wennen aan deze andere manier van eten. Dat mijn oudste zoon, die altijd een ADHD kind is geweest, rustiger aan het worden is en zich beter kan concentreren en dat Tom na vijf weken rauw eten nooit meer een Astma aanval gehad heeft en ik wordt met rust gelaten.

De eerste jaren zijn een enorme zoektocht om deze nieuwe manier van niet alleen eten maar leven te integreren in ons dagelijks bestaan. Wat voor boodschappen moet ik doen, wat eten we? Door die ene stap te maken, onze voeding radicaal te veranderen, vallen er allerlei andere dingen waar ik eigenlijk nooit over nagedacht heb op hun plaats. Waar maak ik mijn huis mee schoon en waarmee was ik de kleren? Wat smeren we op onze huid en wat doe ik als we hoofdluis hebben? En hoe schoon is ons drinkwater?
Tegelijkertijd moet ik constant uit leggen wat we aan het doen zijn. Ik merk dat andere mensen, vooral andere ouders, het heel erg confronterend vinden.   Geen snoep, geen frisdrank, geen patat of pizza of ijs of pannenkoeken. Ik geef ze het gevoel dat als wij zo goed bezig zijn, zij wel heel erg fout bezig moeten zijn.
Zoals de meeste mensen die net rauw eten, wil ik ook iedereen bekeren. Ik heb iets gevonden wat zo fantastisch is, als je je voeding veranderd wordt je niet meer ziek en kun je bestaande ziektes genezen. Zo simpel, dat wil toch iedereen weten? Nee, de meeste mensen willen het niet weten en vinden me alleen maar irritant, daar heb je haar weer met haar gezonde dieet. Na bijna vijftien jaar rauw eten heb ik geleerd om het bij me zelf te houden en alleen als mensen geïnteresseerd zijn vertel ik ze waarom ik rauw eet.

Maar ondertussen heb ik wel de enorme drang om wat ik ontdekt heb te delen met mensen die daar wel voor open staan. Er moeten toch andere ouders zijn die kinderen met ADHD en Astma hebben en hun kinderen niet vol willen stoppen met medicijnen?
Ik schrijf een script voor een tv programma over rauwe voeding en probeer een producent te vinden maar niemand is geïnteresseerd. En dan, als Tom negen is, verteld zijn lerares dat een vriendin van een andere lerares documentaires maakt over kinderen die in een uitzonderingspositie verkeren en hoe ze daar mee om gaan. Dit is Anneloek Sollart en ze wil graag met Tom en mij praten over een mogelijke documentaire.
Ik denk heel even dat dit het tv programma zou kunnen worden wat ik graag zou willen maken maar ik realiseer me al gauw dat Anneloek niet geïnteresseerd is in onze manier van eten. Ze wil een documentaire maken over hoe Tom om gaat met het feit dat hij zo anders eet dan andere kinderen. Ik laat de beslissing aan Tom over of hij mee wil doen en die vindt het wel spannend om gevolgd te worden door een filmploeg. En zo ontstaat de eerste documentaire die over Tom gemaakt wordt, RAUW.

Ik heb zelf op dat moment totaal niet stil gestaan bij de mogelijke gevolgen die deze documentaire voor Tom en mij zou kunnen hebben of hoe ik zelf over kom. RAUW is een mooie documentaire maar belicht wel heel eenzijdig Tom zijn anders zijn dan andere kinderen door zijn manier van eten.
Tom heeft dat zelf op die leeftijd nooit zo ervaren. Kinderen op de lagere school kijken niet naar wat andere kinderen in hun lunchdoos hebben. Tom at zijn mandarijntjes terwijl zijn klasgenootjes brood met pindakaas aten. Als er iemand trakteerde namen ze voor Tom dadels of vijgen mee en op verjaardagsfeestjes was er voor Tom zijn lievelings- salade met tomaten en voor de andere kinderen pizza en ijs.

RAUW gaat in première en Tom en ik zijn op 25 maart 2008 te gast in De Wereld Draait Door.   Daar treffen we een zeer heftige Hugo Borst als tafelheer.   Hugo denkt na het zien van een documentaire van 25 min. waarin slechts één aspect van Tom zijn leven, n.l. zijn dieet, wordt belicht, dat hij weet hoe Tom zijn totale leven er uit ziet en hoe zijn moeder in elkaar steekt. Hij noemt mij een extremist die naar een psychiater moet en aan Orthorexia zou lijden.

Tja, en toen hadden we de poppen aan het dansen. We ontketenen een enorme discussie in heel Nederland. Niet alleen over gezonde en ongezonde voeding maar ook over of Tom geïndoctrineerd wordt door mij en of hij de ruimte krijgt om zelf (voeding)keuzes te maken.
Ik denk dat je als ouder niet aan een beetje indoctrinatie ontkomt, wat te denken van ouders die hun kinderen met een geloofsovertuiging opvoeden? Hoe kun je van een kind van 11 verwachten dat hij een weloverwogen keuze kan maken tussen wel of geen suiker gebruiken? We maken als ouders allemaal keuzes voor onze kinderen als ze nog jong zijn en de meesten van ons maken die keuzes vanuit liefde en bezorgdheid voor onze kinderen.
Het is voor een ouder niet makkelijk om een totaal ander dieet te gaan eten dan de rest van de wereld en om je kind gemotiveerd te houden om geen snoep, pizza en patat te eten. Ik heb voor Tom de keuze gemaakt om helemaal rauw te gaan eten en nu na bijna 15 jaar blijkt dat helemaal niet zo’n slechte keuze te zijn geweest. Hij is gezond, groeit, is een vriendelijke en intelligente jonge man die ook emotioneel meestal goed in zijn vel ziet en nu hij wel oud genoeg is om zelf zijn eigen voedingskeuzes te maken kiest hij er voor om nog steeds rauw te eten.   Als je er eenmaal aan gewend bent, is rauw eten ook erg lekker.

Ondertussen maakt de lagere school, waar Tom al vanaf zijn vijfde met medeweten van leerkrachten en bestuur rauw eet en niemand tot nog toe enige reden tot bezorgdheid zag, zich na alle ophef in de media een beetje zorgen dat er toch iets aan de hand is. Ik krijg het verzoek om Tom door een kinderarts in het AMC te laten onderzoeken. Ik realiseer me dat als ik weiger, het zou lijken of ik iets te verbergen heb, dus gaan Tom en ik naar het AMC.
Daar wordt Tom onderworpen aan een enorme reeks bloedtesten en wordt mij gevraagd om twee weken lang bij te houden wat Tom op een dag eet. Ik leg aan de kinderarts uit dat het niet veel zin heeft om dit maar voor twee weken te doen. Als ze echt wil weten wat Tom voor voedingsstoffen naar binnen krijgt, moet ze kijken naar wat hij in een jaar eet. In de zomer, als er veel meloenen zijn bijvoorbeeld, zijn er periodes dat we bijna alleen maar meloen en niet veel anders eten terwijl we in de herfst en winter weer meer noten eten. Als je dan maar naar een periode van 2 weken kijkt, kun je een heel vertekend beeld krijgen.
Uit de testen komt naar voren dat Tom een tekort aan calcium, vet, energie en calorieën zou hebben. Maar waar de kinderarts zich het meeste zorgen over maakt, is dat Tom te weinig IGF-1 groeihormoon in zijn bloed heeft, een indicatie dat hij niet goed groeit. Dit zou kunnen worden veroorzaakt door een tekort in zijn voeding, een niet goed werkende schildklier of een tumor in zijn hersenen.
Na een hersenscan blijken Tom zijn hersenen prima in orde te zijn. Vervolgens wordt er een onderzoek gedaan naar de werking van zijn schildklier waaruit blijkt dat de waarde van zijn parathormoon te hoog is. Omdat ik twijfel aan het resultaat, ga ik op speurtocht op het internet en ontdek dat de activiteit van de schildklier in de loop van de dag verhoogd en dus meer parathormoon produceert. Iets wat in de medische wetenschap ook bekend is. Ik vraag het ziekenhuis om de test nog een keer te doen maar nu in de ochtend, in plaats van zoals de vorige test, in de middag. De tweede meting geeft een keurig resultaat. Dat is voor mij weer een reden om niet veel vertrouwen te hebben in de ziekenhuis procedures.
Nu een hersentumor en de schildklier niet de boosdoener blijken te zijn blijft er volgens de kinderarts geen andere mogelijkheid over dan dat Toms tekort aan groeihormoon door zijn dieet veroorzaakt wordt. Ik duik opnieuw het internet op en lees dat IGF-1 groeihormoon ook door vrouwen die borstvoeding geven in hun melk geproduceerd wordt voor hun snelgroeiende baby. Koeien produceren een identiek IGF-1 groeihormoon in hun melk voor hun snelgroeiende kalf. Tom drinkt geen melk en gebruikt geen zuivelproducten maar de norm waar hij mee vergeleken wordt, bestaat grotendeels uit kinderen die wel zuivelproducten gebruiken en die dus iedere dag extra IGF-1 groeihormoon naar binnen krijgen waardoor ze ook sneller groeien.
Daarnaast lees ik in een boek van Dr. Colin Campbell, The China Study, de grootste studie tot nu toe naar het effect van dieet op gezondheid, dat het consumeren van dierlijke proteïnen zoals vlees en zuivel, de productie van IGF-1 groeihormoon verhoogt en dit bevorderd de groei van kanker cellen. Zou dit kunnen betekenen dat Toms IGF-1 groeihormoon normaal is en de norm abnormaal hoog?   De kinderarts en ik komen er samen niet uit. Ze wil dat ik veranderingen in het dieet van Tom aanbreng en ik denk dat die veranderingen alleen maar nadelig voor Tom zullen zijn. Na wat ik net gelezen heb over IGF-1 en de groei van kankercellen geloof ik niet dat melk of vlees waardevolle aanvullingen zijn op Toms dieet.
Artsen leren hoe ze ziektes kunnen herkennen en behandelen met medicijnen maar tijdens hun hele studie krijgen ze ongeveer een halve dag les over voeding. Ik ben al jaren bezig met het bestuderen van het effect van voeding op onze gezondheid.
De kinderarts schijnt mijn argument dat ze een kind dat geen dierlijke proteïnen eet en dus geen extra IGF-1 groeihormoon naar binnen krijgt of aanmaakt niet kan vergelijken met kinderen die dat wel doen niet te horen. En na het parathormoon incident vindt ik het moeilijk om haar bezorgdheid serieus te nemen. Een discussie is niet mogelijk omdat we allebei denken dat we het beter weten maar er wordt van mij verwacht dat ik doe wat mij verteld wordt ook als ik het er niet mee eens ben en daar gegronde redenen voor denk te hebben.

Het gevolg van mijn onwilligheid om nog langer mee te werken met de kinderarts leidt ertoe dat ze een melding doet bij het AMK, het Advies en Meldpunt Kindermishandeling. Op 7 juni 2010 krijg ik een brief van het AMK, waarin ik verzocht wordt om een week later voor een gesprek langs te komen om “zorgen te bespreken die vermoedens betreffen die te maken hebben met een vorm van kindermishandeling”.
Dit gesprek vindt plaats met een vertrouwensarts van het meldpunt. Ik probeer aan deze vertrouwensarts uit te leggen waar het mis gelopen is tussen mij en de kinderarts en dat ik me niet gehoord voel. Dat het prima gaat met Tom, dat hij heel gezond is, nooit ziek en genoeg energie heeft, dat er niets mis is met zijn hersenontwikkeling. Maar ik zie aan haar gezicht dat de opinie van een kinderarts zwaarder weegt dan die van een onwetende moeder die haar kind een heel “extreem” dieet heeft oplegd.
Op 16 september wordt ik door het AMK geïnformeerd dat ze de Raad van de Kinderbescherming verzocht hebben om een onderzoek te doen, omdat er een “ernstige vorm van lichamelijke en psychische verwaarlozing gemeld en vastgesteld is”. Ik geloof nog steeds niet helemaal dat wat zich nu afspeelt echt is, het voelt als een surrealistische droom die steeds meer richting nachtmerrie gaat.
Er komen twee vriendelijk glimlachende dames van de Raad van de Kinderbescherming op bezoek. Tom en ik doen ons uiterste best om ze een duidelijk beeld van onze thuis situatie te geven. De dames blijven glimlachen en lijken heel begrijpend en ik begin te hopen dat hiermee de kous af is. Op 28 oktober krijg ik per post een kopie van het rapport dat ze gemaakt hebben. Mijn eerste gedachte na het lezen hiervan is dat als ik echt die enge moeder ben die ik in dat rapport tegen kom, ze me maar meteen moeten opsluiten.
Ik begin aan mezelf te twijfelen. Maar we leven toch niet in een isolement? We hebben vrienden en familie om ons heen. Als ik echt zo sekte-achtig ben als ik wordt afgeschilderd hadden die toch wel aan de bel getrokken? Ik kijk naar Tom, naar zijn heldere ogen en glanzende huid. Tom die pienter is en met een heel eigen gevoel voor humor. Hij is alleen een beetje klein.   Nou en? Er is al genoeg bewijsmateriaal dat kinderen die op een veganistisch dieet worden grootgebracht later aan hun groeispurt beginnen. Maar ze groeien ook langer door en lijken steviger te groeien omdat hun lichaam de tijd krijgt om tot rijping te komen.
Het is een heerlijk jongetje en ik ben stapelgek op hem en deze mensen, de overheid, hebben een proces in werking gezet wat uiteindelijk kan leiden tot een ondertoezichtstelling of nog erger, een uithuisplaatsing. Hoe kan ik ons allebei daartegen beschermen?
Deze trein lijkt niet meer tot stilstand te brengen.   Het maakt niet uit met welke overtuigende argumenten ik kom, ik wordt afgeschilderd als een onbuigzame moeder die koste wat het kost haar dieet aan haar kind wil opdringen en ook nog durft te beweren dat ze het beter weet dan de artsen.

Ik bel Anneloek, de maakster van RAUW en vertel haar de situatie waar we in verkeren. Anneloek vind het een interessant onderwerp voor een nieuwe documentaire en hoewel Tom en ik er allebei niet op zitten te wachten om aan nog een documentaire mee te doen na alle gevolgen van RAUW geeft het ons een zekere mate van bescherming.
In deze David en Goliath confrontatie hebben we een filmploeg die met ons meekijkt.   Niet met een onpartijdige blik, want ook Anneloek heeft een mening over hoe ik Tom opvoed en dat beïnvloed de manier waarop RAUWER gemaakt wordt.   Maar dat is niet zo belangrijk als dat alles wordt gefilmd en gedocumenteerd. Ik ben er zelf van overtuigd dat zonder de cameraploeg Bureau Jeugdzorg al veel eerder geprobeerd zou hebben om Tom bij mij weg te halen. En zo beginnen we aan RAUWER en een hele reeks rechtszaken.

De eerste rechtszaak vindt plaats op 25 november 2010.   Het is jammer dat de dames van Bureau Jeugdzorg en de Raad van de Kinderbescherming niet in beeld wensten te komen tijdens het filmen van de rechtszaken want dan had heel Nederland getuige kunnen zijn hoe het venijn er bij deze dames letterlijk van af droop.
Terwijl de rechter nog aan het onderzoeken is hoe de vork nu werkelijk in de steel steekt hebben beide instanties al besloten dat ik een slechte, kindermishandelende moeder ben, die Tom totaal geen ruimte geeft om zelf beslissingen te nemen en vanuit die gedachtegang word ik toegesproken en behandeld.   Zelfs Anneloek, de documentaire maakster, zegt na de eerste rechtszaak dat je de kinderbescherming zou willen bellen bij het idee dat deze dames je kind in handen zouden krijgen.
We hebben geluk dat we bij de eerste rechtszaak een rechter hebben die zelf een kind heeft dat veganistisch eet. Dat maakt het een stuk makkelijker om uit te leggen dat we een ongekookte versie van een veganistisch dieet eten zonder brood en aardappelen. Als we een rechter getroffen hadden die er van overtuigd was dat een gezond dieet uit de schijf van vijf bestaat, had ons verhaal meteen al heel anders kunnen aflopen.
Uiteindelijk beslist de rechter dat een ondertoezichtstelling op dit moment niet nodig is maar hij houdt de zaak voor 6 maanden aan omdat hij er niet van overtuigd is dat Tom op de juiste school zit en les krijgt op een voldoende niveau. Onze zaak is namelijk ondertussen nog ingewikkelder geworden omdat ik Tom aan het eind van het schooljaar 2009-2010, zijn eerste jaar op de middelbare school, van school af heb gehaald.
Op de lagere school at Tom probleemloos rauw maar op de middelbare school wordt dat opeens moeilijk. De druk van de groep, het niet anders willen zijn, is voor deze leeftijdsgroep veel groter dan op de lagere school. Bovendien gaan middelbare schoolkinderen tussen de middag naar de supermarkt, wat op de lagere school niet kan. In de schoolkantines staan automaten met gevulde koek en chocomel en dergelijke dingen.   Een appel mee naar school nemen levert commentaar op.
Ik zou met Tom kunnen afspreken dat hij op school eet wat door andere kinderen als “normaal” wordt gezien en thuis rauw maar dat gaat niet echt werken.   In gekookt eten, en vooral in kant en klare snacks, zitten veel toegevoegde smaakstoffen en smaakversterkers.   In vergelijking daarmee gaan onze smoothies en salades nergens meer naar smaken. En ik denk ook dat het geen goed effect op Tom zijn gezondheid gaat hebben.
Bovendien gaat Tom niet zo lekker op de middelbare school, hij is betrokken bij strafbare feiten op school en zijn leerprestaties zijn dusdanig slecht dat hij niet over gaat.   Omdat hij niet overgaat en er op zijn school niet gedoubleerd mag worden moeten we een andere school gaan zoeken.
Ik besluit om van de nood een deugd te maken en vraag toestemming aan de leerplichtambtenaar om hem thuisonderwijs te geven.   Omdat ik te laat ben met de aanvraag en ook niet de juiste bewoording gebruik in mijn verzoek, kennelijk moet je niet om toestemming vragen maar een beroep doen op je recht op vrijstelling, wordt dit afgewezen en zijn we in overtreding van de leerplichtwet.
Tegen de tijd dat we in de rechtszaal zitten heb ik voor Tom de Guus Kieft school gevonden.   Een sociocratische school in Amstelveen waar de nadruk gelegd wordt op leren op maat, afgestemd op de individuele leerling.   Onze levensvisie wordt hier geaccepteerd en Tom voelt zich weer vrij om te eten wat hij wil.   In het rapport van het AMK staat dat de school een positieve indruk van Tom heeft en dat hij overkomt als een vitale slimme jongen die goed contact heeft met de andere leerlingen.
De school ligt aan de rand van het bos en als ouder bijdrage maak ik in de schoolkeuken samen met een aantal geïnteresseerde leerlingen één x per week groene smoothies, die door de leerlingen en leerkrachten gedronken worden. Het lijkt de perfecte oplossing.   Alleen heeft de school nog geen overheidserkenning voor het voortgezette school gedeelte en maakt Tom deel uit van een testfase om tot erkenning te komen.

De tweede rechtszaak vindt plaats op 31 mei 2011 en ondanks de goede argumenten van Peter van Zuidam van de Vereniging voor Thuisonderwijs, spreekt de rechter toch een ondertoezichtstelling uit.   In een brief van 22 juni 2011 schrijft mijn advocaat:

“De kinderrechter heeft een ots uitgesproken. U bent het met deze beslissing niet eens en ik kan U daarin volgen aangezien de kinderrechter verschillende argumenten door elkaar heeft gehusseld om tot deze beslissing te komen.

Zo had de Kinderrechter met de beslissing vanuit november 2010 het voedselpatroon dat u met Tom volgt afgekaart in die zin dat hij concludeerde dat daarin geen gevaar schuilde. Met de meest recente beslissing zijn naast de zorgen omtrent het onderwijs toch het dieet mede als grondslag gebruikt om tot een ots te komen. Nog daar gelaten dat ik de school problematiek niet van dien aard vind dat een ots nodig is, is het juridisch ook niet juist om op de eerdere beslissing terug te komen terwijl er geen aanvullende belastende informatie is aangevoegd omtrent het dieet.”

We gaan in hoger beroep maar daar wordt de eerder gemaakte beschikking bekrachtigt en de ondertoezichtstelling houdt stand. Deze uitspraak plaats vindt op 15 november 2011.

Omdat we nu onder toezicht staan van Bureau Jeugdzorg krijgen we eens in de 6 weken bezoek van de gezinsvoogd. Een aardige jonge vrouw maar voor Tom en mij voelt ze als een ongewenste indringster.   In principe kan Bureau Jeugdzorg mij schriftelijke aanwijzingen geven en als ik die niet opvolg kan dat tot een uithuisplaatsing leiden.
De gezinsvoogd verzekerd Tom dat het zover niet zal komen in ons geval maar er bemoeien zich toch vreemde mensen met ons leven die het niet eens zijn met onze levenswijze en dit veroorzaakt veel stress voor Tom en mij.
De gesprekken die Tom en ik met haar hebben stellen niet veel voor.   Vooralsnog onderneemt Bureau Jeugdzorg geen stappen om ons te dwingen Tom weer naar school te sturen.   Dit heeft waarschijnlijk te maken met de nog lopende zaak over vrijstelling.

Uiteindelijk is de Guus Kieft school toch niet de juiste school voor Tom.   Op de Guus Kieft school wordt lesmateriaal pas aangeboden aan de leerling als die daar zelf om vraagt en Tom heeft nooit geleerd hoe hij dat moet doen.   Hij moet eerst “ontscholen”.   Hij is gewend aan een schoolsysteem waarbij de leerkracht het lesmateriaal aanbied en hem verteld wat hij moet doen.
Hij brengt veel tijd door met discussies met de leerkrachten en wordt daardoor veel mondiger en zelfbewuster maar tegelijkertijd raakt hij heel gefrustreerd omdat hij moeite heeft met zelf structuur aanbrengen in zijn leerproces.
Na een verder zeer plezierig schooljaar op de Guus Kieft school besluiten we om zelf thuis onderwijs te gaan doen.   Nee, daar hebben we nog steeds geen toestemming voor maar dit is de enige oplossing die ik kan bedenken om Tom toch zijn school af te laten maken.   Als ik gedwongen word om de keuze te moeten maken tussen me aan de wet houden en het belang van mijn kind, kies ik voor het laatste.

Op 6 september 2011 gaan we voor een second opinion naar een kinderarts in het Slotenvaartziekenhuis.   Deze arts verteld ons dat als Tom nog steeds op de groeicurve zou zitten die zijn lichaam in de eerste 5 jaar van zijn leven volgde, voor we rauw gingen eten, hij op volwassen leeftijd 1.77 lang zou zijn geworden maar dat als er niets veranderd in zijn dieet zoals het nu is, hij daar 10 tot 14 cm op in gaat leveren.   Dat betekent dat hij uiteindelijk 1.63 tot 1.67 zal worden.   Wat mij verbaasd is de opmerking van de kinderarts dat een Rauw veganistisch dieet heel goed haalbaar is voor volwassenen maar niet voor kinderen in de groei.   In de natuur eten jonge zoogdieren en dat is wat wij uiteindelijk ook zijn, hetzelfde dieet als volwassen dieren als ze eenmaal gespeend zijn.   Waarom zou dat voor ons dan anders zijn?   Zou dat kunnen zijn omdat we ons natuurlijke dieet niet meer eten?   Het is wel belangrijk dat we onze baby’s lang genoeg borstvoeding geven en dan heb ik het over 2 jaar of langer.

Op 13 december 2011 sta ik voor de kantonrechter, weer samen met Peter van Zuidam van de Vereniging voor Thuisonderwijs.   De gevraagde vrijstelling van leerplicht wordt afgewezen en ik word schuldig geacht aan schoolverzuim.   Ik krijg een boete opgelegd van 500 Euro waarvan de helft voorwaardelijk is.

Op 8 juni 2012 wordt de ondertoezichtstelling verlengt met 1 jaar.   En op 18 juni 2012 wordt tijdens de hogere beroepszaak i.v.m. het schoolverzuim mijn verzoek om vrijstelling opnieuw afgewezen.   Wel matigt het Hof mijn straf, in die zin dat er geen voorwaardelijke straf meer is opgelegd.

RAUWER is ondertussen af en op 14 november 2012 zijn Anneloek en ik te gast bij Pauw en Witteman.  Tom en Ben zitten in het publiek. Na afloop van de uitzending blijft ik achter met de gedachte dat bij zorgvuldige journalistiek grondig onderzoek word gedaan naar verschillende aspecten van een onderwerp. In ons geval kan ik die manier van research bij Pauw en Witteman niet terug vinden. Door de manier waarop ze onze situatie hebben getoond in hun programma heeft de kijker een onvolledig beeld gekregen.
Veel mensen laten op internet weten dat ze denken dat Bureau Jeugdzorg Tom uit huis moet halen. Is dat de reden dat Bureau Jeugdzorg nu opeens in actie komt?   Na anderhalf jaar in redelijke rust thuisscholing te hebben gedaan, krijgen we op 22 november 2012 dan toch een schriftelijke aanwijzing.   Hierin staat dat Tom uiterlijk op 15 december ingeschreven moet staan bij een erkende onderwijsinstelling in Nederland en dat ik er op moet toezien dat Tom vanaf 7 januari 2013 daadwerkelijk het onderwijs “geniet” in deze onderwijsinstelling.   Ik laat weten hier bezwaar tegen te zullen maken maar begin nu wel een heel erg moedeloos gevoel te krijgen.

Op 15 november 2012 komt RAUWER uit op het IDFA.   De film toont beelden van rechtszittingen over het verzoek van de Raad voor de Kinderbescherming tot ondertoezichtstelling van Tom en over de onttrekking van de leerplicht.   De documentaire bevat interviews met de Tom zijn Engelse vader en zijn broer, Ben. Verder zijn er o.a. interviews met de betrokken kinderartsen.   De kinderarts uit het AMC vergelijkt Toms groeicurve met die van een ernstig ondervoed kind dat in Afrika woont!

RAUWER word op TV uitgezonden op 17 december 2012 door de NCRV in de serie Dokument. De uitzending word bekeken door 483.000 Nederlanders en roept bij veel mensen weer zeer heftige emoties op   Ook de pers duikt er weer boven op.
Hier maak ik zo veel mogelijk gebruik van.   Het kan me niet schelen wat er over me gezegd word of hoe gestrest en moe ik er uit zie op de foto’s.   Het is het enige wat ik nog kan bedenken om ergens, hoe dan ook, een oplossing te vinden.
Tom kan niet terug naar een reguliere school.  Het past niet meer bij onze manier van leven en hij is al te lang op zijn eigen manier bezig met leren om weer terug te kunnen gaan in het systeem. Ik heb mijn zoon op zien bloeien door hem daar uit te halen.   De enige andere oplossing die ik nog kan bedenken is met Tom naar het buitenland te vluchten.

Buiten mijn medeweten om vraagt Bureau Jeugdzorg op 19 december 2012 een spoed uithuisplaatsing aan en de Kinderrechter beslist dat:

“Op grond van de inhoud van de overgelegde stukken is de kinderrechter van oordeel dat het in het belang van de verzorging en opvoeding noodzakelijk is voornoemde minderjarige met onmiddellijke ingang dag en nacht uit huis te plaatsen vooralsnog voor de duur van veertien dagen. Het verhoor van belanghebbenden kan niet worden afgewacht, zonder onmiddellijk en ernstig gevaar voor de minderjarige.”

Tom moet onmiddellijk uit huis geplaatst worden, vlak voor Kerstmis?   Het verhoor van belanghebbenden kan niet worden afgewacht, zonder onmiddellijk en ernstig gevaar voor de minderjarige?   Ondanks dat dit proces al jaren loopt?
Onmiddellijk en ernstig gevaar omdat hij niet naar een erkende leerinstantie gaat?   Vlak voor de kerst?   In de kerstvakantie?   Hoe gaat Tom zijn kerst er uit zien?   Getuigt dit van enige zorg voor een jeugdige door Bureau Jeugdzorg?   En de rechter, waar dacht die aan, zijn of haar eigen kerstvakantie?   Niet aan Toms gemoedstoestand in ieder geval.  Of die van Toms familie.

Ik weet niets van de spoedprocedure die gepland is maar er schijnt toch iemand over ons te waken. Op 18 december wordt ik gewaarschuwd door iemand met ervaring met ons soort situatie dat ik Tom zo snel mogelijk naar een andere plek moet brengen.   Ik neem deze waarschuwing (gelukkig) ter harte.
Meteen dezelfde dag duikt Tom onder op een schuiladres.   De tweede avond dat Tom ondergedoken zit praten we samen nog even voor hij gaat slapen.   Ik beloof hem dat ik dit hoe dan ook in orde ga maken, dat we anders weer in Engeland gaan wonen.   Wat we eigenlijk geen van beiden willen.   Tom heeft hier zijn vrienden, de voetbalclub waar hij al jaren speelt en ik heb hier ook mijn vrienden en mijn werk.
Als ik thuis kom zak ik op mijn knieën op de keukenvloer en bid.   Ik geloof niet in een God maar wel dat er een kracht is waar we allemaal mee verbonden zijn die ons helpt.   Sommige mensen noemen die kracht het universum maar ik bad die avond toch tot God want dat voelde wat persoonlijker; God, als U me nu niet helpt dan weet ik echt niet meer wat ik doen moet om dit tot een goed einde te brengen.
De volgende ochtend sta ik vroeg op om een vliegtuig naar Engeland te pakken om Ben, Tom zijn vader, onze honden en de auto die daar nog staat op te halen.   Als ik in de vertrekhal sta te wachten gaat mijn telefoon.   Het is de gezinsvoogd: “ Francis waar ben je? We staan bij je voor de deur”.   Ik zeg dat ik op weg naar Engeland ben, hoezo? “We komen Tom halen om hem naar een pleeggezin te brengen”. “Nou” zeg ik “ dat gaat niet want Tom is ondergedoken”.   Later hoor ik van een overbuurvrouw dat de gezinsvoogd met de politie bij ons voor de deur stond.
Ik bel de kranten om ze het laatste nieuws te vertellen en dat Tom ondergedoken zit.   Baat het niet dan schaadt het ook niet.   Als ik op Gatwick vliegveld aankom staan Bob en Ben op me te wachten. Ik zie nog hun verslagen gezichten voor me als ik ze het nieuws vertel.   Dit gaat geen fijne Kerst worden.   Op de lange auto en boottocht terug naar Amsterdam proberen we te bedenken hoe we Tom het land uit kunnen krijgen en naar Engeland.   Ik word aan een stuk door gebeld.   Dat Tom ondergedoken zit staat in alle kranten en is op het nieuws.
En dan gebeurt er gewoon een wonder.   Net als ik Amsterdam in rij belt de advocaat.   De kinderombudsman heeft hem gebeld en wil ons allemaal, de Kinderbescherming, Bureau Jeugdzorg, de leerplichtambtenaar, de advocaat, Tom en mij morgen om de tafel hebben om een oplossing te zoeken!   Al die publiciteit die ik steeds weer opzocht, hoe negatief het soms ook was, werpt toch zijn vruchten af.   De kinderombudsman is op de hoogte gekomen van Toms situatie en wil bemiddelen.

De volgende ochtend vroeg zitten alle partijen om de tafel.   Behalve Tom, die heeft geen vertrouwen in Bureau Jeugdzorg en weigert te komen, voor het geval ze hem toch meenemen.   Hij voert via Skype een gesprek met de kinderombudsman.   

Binnen het tijdsbestek van één (lange) dag weet de kinderombudsman samen met zijn team het voor elkaar te krijgen dat Tom ingeschreven wordt op een reguliere school.   Met het geld dat de overheid per leerling betaalt aan de school voor leermateriaal, wordt een lespakket ingekocht bij de wereldschool, waardoor Tom thuis kan studeren.

Voorwaarde is dat Tom wel naar de reguliere school gaat voor kunstlessen en sport.   Wat de leerplichtambtenaar betreft, is het wel de bedoeling dat Tom volgend schooljaar weer instroomt in het reguliere onderwijs.
Dat laat ik maar even zo. Ik ben alleen maar zo ongelofelijk blij, dankbaar en opgelucht dat er voor nu een oplossing is en kan niet wachten om het aan Tom te vertellen.

Omdat het er naar uit ziet dat de leerplicht ambtenaar Tom volgend jaar toch weer helemaal naar school wil hebben, zijn Tom en ik op 31 mei 2013 weer bij de kinderrechter.   Bureau Jeugdzorg wil de ondertoezichtstelling weer laten verlengen met een jaar om Tom zijn schoolgang te kunnen blijven volgen.   De kinderrechter is zeer kritisch richting Bureau Jeugdzorg en verlengt de ondertoezichtstelling maar met een half jaar i.p.v. met een jaar.

Vervolgens geeft tijdens de eindevaluatie met alle betrokkenen partijen de leerplicht ambtenaar, geheel onverwacht, toch toestemming voor Tom om zijn verdere leergang af te maken bij de Wereldschool en hoeft hij niet meer fysiek aanwezig te zijn op de reguliere school. Dit is omdat Tom in sommige vakken een leerachterstand heeft en in andere vakken juist verder is en dus moeilijk in een klas te plaatsen is.
En ik denk dat de kritische kinderrechter, het rapport van de kinderombudsman over scholing wat een paar weken geleden is uitgekomen en mijn contact met de assistent van de wethouder voor onderwijs in Amsterdam waarschijnlijk ook allemaal een stukje hebben bijgedragen om deze verandering teweeg te brengen.
En zo komt er een eind aan een hele moeilijke periode in ons leven. We mogen eindelijk de draad weer zelf oppakken en ons leven leiden zoals wij dat willen. Zonder inmenging van overheidsinstanties.

Zoals ik in de eerste documentaire (RAUW) al zei, we waren pioniers en de tijd zou het leren. En dat heeft de tijd inderdaad gedaan. Ik ben nu zestig en voel me nog net zo fit als toen ik veertig was. Tom is twintig en zowel zijn hersenen als zijn lichaam hebben zich goed ontwikkeld. Hij is nu 1.74 en dat is al 7 cm langer dan de maximale lengte die hij volgens de kinderarts uit het Slotervaartziekenhuis zou kunnen bereiken en hij groeit nog steeds.
Of hij de 1.77 waarvan de kinderarts uit het Slotervaartziekenhuis zei dat dat met ons dieet niet mogelijk was nog gaat halen weten we niet.   Maar je kunt je afvragen waarom Tom zoveel langer dan zijn vader en moeder zou worden.   In de natuur worden dieren ook niet zo veel groter dan hun ouders.
In Nederland worden kinderen sinds de tweede wereldoorlog iedere generatie langer dan hun ouders.   Nederlanders zijn één van de langste bevolkingsgroepen ter wereld en gebruiken ook de meeste zuivelproducten (IGF-1 groeihormoon) en hebben de meeste gevallen van Osteoporose (botontkalking) ter wereld.

Tom eet wat hij zelf wil en dat is nog steeds rauw, weliswaar drinkt hij daar nu een biertje bij en rookt hij ook graag een joint met zijn vrienden.   Tom heeft uiteindelijk zijn school niet afgemaakt. Het eerste jaar ging het goed en haalde hij goede cijfers maar zodra hij 18 werd en Bureau Jeugdzorg hem niet meer uit huis kon plaatsen was hij niet meer gemotiveerd om zijn best te doen. In het tweede jaar werd het duidelijk dat de druk waaronder hij al die jaren heeft moeten leven zijn schoolgang een te beladen onderwerp had gemaakt.   Het hielp ook niet dat hij net gewend was om thuisscholing te doen en de omslag naar weer op een reguliere manier vakken volgen via de Wereldschool, met toetsen en huiswerk dat op tijd ingeleverd moest worden, bleek te groot.   Vorig jaar stopte hij definitief.   Mijn bedrijf is nu een familiebedrijf geworden waarbinnen Tom met steeds meer kennis van zaken mensen over producten en voeding vertelt en de Social Media voor zijn rekening neemt.  Daarnaast is Tom veel bezig met zijn muziek.  Hij drumt nog steeds en speelt basgitaar.   Hij volgt geen muziek opleiding maar is, hoe kan het ook anders, autodidact :)

Van de ene kant kan ik het de artsen, de Kinderbescherming en Bureau Jeugdzorg niet kwalijk nemen dat ze dachten dat Tom gevaar liep door zijn dieet.   We waren letterlijk pioniers en onze manier van eten was 15 jaar geleden nog niet erg bekend.   Tom is het eerste kind in Nederland dat vanaf een jonge leeftijd op een rauw dieet is grootgebracht.
Wat ik de artsen, de Kinderbescherming en Bureau Jeugdzorg wel kwalijk neem, is dat ze geen van allen de moeite hebben genomen om hun vooroordelen los te laten en meer informatie te vinden over Tom zijn dieet of mijn argumenten na te trekken, al was het alleen in het belang van Tom.
Ik begrijp dat als er een kind in het geding komt de gemoederen en emoties snel op kunnen laaien aan beide kanten.   Diegenen die het kind denken te moeten beschermen en de ouders die bang zijn hun kind kwijt te raken.   Maar dat is geen excuus voor de volkomen respectloze manier waarop Bureau Jeugdzorg en de Kinderbescherming met mij om zijn gegaan.
Bureau Jeugdzorg maakt heel veel fouten.   Er zijn te veel gevallen op te noemen waar ze niet op tijd hebben ingegrepen.   Daarnaast zijn er ook veel te veel gevallen waar ze kinderen bij liefhebbende ouders hebben weggehaald om redenen, zoals in ons geval uiteindelijk de schoolgang, die totaal niet opwegen tegen de emotionele verwoesting en het trauma waar zowel de kinderen als de ouders levenslang mee zullen kampen.
Om nog maar niet te spreken over het verhoogde risico op misbruik van kinderen die via Bureau Jeugdzorg in inrichtingen en pleeggezinnen terecht komen.   Er moet een andere manier zijn waarop onze samenleving sociale controle kan uitoefenen om de veiligheid van kinderen te waarborgen.
Net zoals er een andere manier moet zijn waarbij de leerplicht ambtenaren kunnen helpen om oplossingen te vinden als blijkt dat het gangbare onderwijs niet voldoet aan de specifieke behoeften van sommige kinderen.   In plaats van als politie agent op te treden en zoals in ons geval samen met Bureau Jeugdzorg de zaak zo op de spits te drijven dat Tom bijna uit huis gehaald is.
Ik vind het nog steeds schandalig dat pas toen de kinderombudsman alle partijen om de tafel heeft gekregen er binnen één dag een oplossing gevonden was voor onze situatie.
Als het zo duidelijk is dat de gangbare schoolgang voor sommige gezinnen niet werkt, wordt het tijd dat de regering met andere oplossingen komt dan de standaard procedures en vooropgezette regeltjes die uiteindelijk leiden tot boetes, gevangenisstraf en uithuisplaatsingen. Het zou beter zijn als er naar een passende oplossing wordt gezocht voor een specifieke situatie.

Ten slotte wil ik de mensen en instanties bedanken die ons geholpen hebben om deze traumatische periode tot een goed einde te brengen:
De kinderombudsman, Marc Dullard en zijn team
De reguliere school waar Tom werd ingeschreven en De Wereldschool
Ronald Pot, onze lieve advocaat die ons al die jaren verdedigd heeft en Jacques Dijkgraaf die op het laatste moment nog extra versterking kwam geven
Frits van der Blom, vriend, gepensioneerd huisarts en getuige tijdens de eerste rechtszaak
Peter van Zuidam, van de Vereniging voor Thuisonderwijs. Hij getuigde tijdens de tweede rechtszaak en bij de Kantonrechter
De Guus Kieftschool, die Tom een veilig onderdak bood tijdens het eerste jaar dat hij niet meer op een erkende school zat

Deze website is opgedragen aan mijn fantastische zoons, Ben en Tom.   Tom is de held van dit hoofdstuk in ons leven.   Zijn rotsvaste vertrouwen in mijn vermogen om het tot een goed einde te brengen, zelfs toen hij ondergedoken zat en we niet wisten of het nog goed ging komen is wat mij overeind heeft gehouden.   francis kenter 15 juni 2017